Dag 30 Cambodja
Door: Eddy
Blijf op de hoogte en volg Eddy
10 November 2018 | Cambodja, Khett Siem Reab
Dag 30 Cambodja
Lange dag. Dus vroeg op. Maar alles is relatief. 10 u op bed, dan is 6 uur op normaal. Om kwart voor 7 zaten we op de fiets. De eerste 7 km heuvelachtig maar daarna vlak of vals plat naar beneden. Met overwegend een rugwindje. Onze laatste etappe. Extra genieten. De laatste km door Cambodja. Waarschijnlijk kom ik hier nooit weer. Zijn we trots op onszelf? Zekers, hoewel de fietsprestatie op zich een eitje was. Gemiddeld 70 is niet een geweldige prestatie, maar achteraf waren we blij met die korte etappes. Na 13.00 viel er nauwelijks meer te fietsen. Vaak te heet. Dat was wel nieuw voor ons. Betekende heel veel tijd om rond te kijken en mensen te ontmoeten. Daar hebben we van genoten ondanks de taalbarriere. Genoten van de enthousiaste, vrolijke, dankbare mensen hier, waarvan de meeste in erbarmelijke omstandigheden wonen en leven. De superenthousiaste reacties van de kinderen in de drie landen. Die niet tevreden waren als je gewoon doorreed, maar net zo lang riepen tot je wat terug zei. En al die trotse moeders als je ook maar even aandacht gaf aan hun kinderen. Wennen moesten we erg aan het eten. Scherp en niet altijd even lekker. Maar als we gelukkig waren in onze keuze ook overheerlijk. De hap van Siep in de groene peper wordt legendarisch. Hij krijgt weer last als ik hem er aan herinner. Maar terwijl we trots de finish naderden, zag ik aan de andere kant van de superdrukke weg twee jonge jongens bepakt en bezakt de andere kant op fietsen. Stop. Natuurlijk. Ik schatte ze op 19 jaar. Ze kwamen uit Hamburg. Waren gestart in Singapore en via Thailand naar hier gefietst en waren op weg naar Hanoi. En vandaar vliegen naar Hamburg? De jongens keken naar me als naar een opa, die zich vergist. Nou neuh, vandaar via China, Centraal Azie, Iran, Irak, Turkije weer op Hamburg aan. We denken begin 2020 weer terug te zijn. Of niet. Tja Siep en ik keken elkaar even aan of we nog wel zo trots konden zijn op ons fietstripje van 4 weken. Have a save trip, wensten de oudjes de jongeren. Niet veel later lagen wij uitgeteld na 100 kilometer languit onder de klamboe in een uiterst koele hotelkamer met regen douche, koelkastje, koffie- en thee mogelijkheid en denkend aan de beide Duitsers, bedacht ik mij, dat wij het maar bij deze tripjes moeten houden. Zo morgen de stad verkennen en maandag Angkor. Spannend…..
Lange dag. Dus vroeg op. Maar alles is relatief. 10 u op bed, dan is 6 uur op normaal. Om kwart voor 7 zaten we op de fiets. De eerste 7 km heuvelachtig maar daarna vlak of vals plat naar beneden. Met overwegend een rugwindje. Onze laatste etappe. Extra genieten. De laatste km door Cambodja. Waarschijnlijk kom ik hier nooit weer. Zijn we trots op onszelf? Zekers, hoewel de fietsprestatie op zich een eitje was. Gemiddeld 70 is niet een geweldige prestatie, maar achteraf waren we blij met die korte etappes. Na 13.00 viel er nauwelijks meer te fietsen. Vaak te heet. Dat was wel nieuw voor ons. Betekende heel veel tijd om rond te kijken en mensen te ontmoeten. Daar hebben we van genoten ondanks de taalbarriere. Genoten van de enthousiaste, vrolijke, dankbare mensen hier, waarvan de meeste in erbarmelijke omstandigheden wonen en leven. De superenthousiaste reacties van de kinderen in de drie landen. Die niet tevreden waren als je gewoon doorreed, maar net zo lang riepen tot je wat terug zei. En al die trotse moeders als je ook maar even aandacht gaf aan hun kinderen. Wennen moesten we erg aan het eten. Scherp en niet altijd even lekker. Maar als we gelukkig waren in onze keuze ook overheerlijk. De hap van Siep in de groene peper wordt legendarisch. Hij krijgt weer last als ik hem er aan herinner. Maar terwijl we trots de finish naderden, zag ik aan de andere kant van de superdrukke weg twee jonge jongens bepakt en bezakt de andere kant op fietsen. Stop. Natuurlijk. Ik schatte ze op 19 jaar. Ze kwamen uit Hamburg. Waren gestart in Singapore en via Thailand naar hier gefietst en waren op weg naar Hanoi. En vandaar vliegen naar Hamburg? De jongens keken naar me als naar een opa, die zich vergist. Nou neuh, vandaar via China, Centraal Azie, Iran, Irak, Turkije weer op Hamburg aan. We denken begin 2020 weer terug te zijn. Of niet. Tja Siep en ik keken elkaar even aan of we nog wel zo trots konden zijn op ons fietstripje van 4 weken. Have a save trip, wensten de oudjes de jongeren. Niet veel later lagen wij uitgeteld na 100 kilometer languit onder de klamboe in een uiterst koele hotelkamer met regen douche, koelkastje, koffie- en thee mogelijkheid en denkend aan de beide Duitsers, bedacht ik mij, dat wij het maar bij deze tripjes moeten houden. Zo morgen de stad verkennen en maandag Angkor. Spannend…..
-
10 November 2018 - 07:56
Marlies:
Lieve opa ‘s
Mooi verhaal vandaag ! Dankbare opa’s die oprechtgenieten van hun avontuur menigeen
doet jullie niet na ( ik niet iig)
Geniet van jullie laatste week en alvast een veilige reis naar huis
Ons land met herfstachtige taferelen blijft ook mooi !
Geen hitte maar kaarslicht en open haard aan..
Vraag me trouwens af of je geen last hebt van je derrière...
thuis maar weer vertroeteld worden -
10 November 2018 - 09:00
Jan Drenth:
Het blijft toch altijd op de een of andere manier een wedstrijdje he? Wie heeft de langste...
'Gemiddeld 70 niet een geweldige prestatie'. Nou, er zijn dagen dat ik dat niet haal hoor... Of eigenlijk: er is geen enkele dag dat ik dat wél haal...
Wat is dat toch, dat beetje jaloersig kijken naar fietsers die gedurende jarenlange tochten krankzinnige afstanden afleggen, de enorme kijkcijfers van programma's als 'Ik vertrek' en 'Helemaal het einde', onze fascinatie voor mensen die alles achter zich laten en vrijwillig de grootste ontberingen doorstaan. Raadselachtig...
Maar goed, het heeft ons tot nu toe 30 dagen dolle pret opgeleverd! Onze dank daarvoor is groot!
En jullie hebben nu lekker een paar dagen om bij te komen. Wie weet, kom je wel weer een paar roeidames of zo tegen... -
10 November 2018 - 09:01
Harma:
Nou opa's petje af hoor. Menigeen doet dit jullie niet na.Leuk om jullie reisverhalen te lezen. Reizen we toch een beetje mee. -
10 November 2018 - 10:20
Harm Jan:
Jammer veur ons aans lezers dat het gebeurd is met joen belevenissen, wie zall'n de verhoalen missen. Wordt lastig om de winter deur te komm'n zunder joen verhoalen. Als je 70 km fietst dan heb je zoals je zegt ook tijd om dingen te zien en contact te maken met de plaatselijke bevolking, lijkt me ook een stuk leuker dan om alleen maar te fietsen en naargens gain tied veur himm'n, zoals sommige fietstoeristen.
Nog een paar mooie dagen toegewenst en een goede vlucht naar huis om daar jullie geliefden weer in de armen te sluiten. Moi
-
10 November 2018 - 11:50
Janny Van Dijken:
Hoi Siep en Eddy,
Heel jammer dat de prachtige reisverhalen nu afgelopen. Ik heb ervan genoten.
Veel was herkenbaar. ik was niet van plan om weer die kant op te gaan(warm en ver), maar het begint toch weer te kriebelen. I love AsiA.
Nog een paar fijne dagen toegewenst en een behouden vlucht naar huis.
Bedankt en de hartelijke groeten van mij -
10 November 2018 - 15:55
Henk Lammerts:
Mooie verhalen steeds gelezen en daarbij trek ik voor mezelf de conclusie dat ik niet perse die kant op hoef, maar wel respect voor jullie.
-
11 November 2018 - 10:24
Eduard Groenhagen:
Leuke verhalen, interessant. Heb er van genoten. Dank daarvoor. Goede reis terug.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
