Dag 24 Laos

Dag 24 LAOS
De wekker stond op 6 uur. En als je zo vroeg wilt opstaan, ben je wakker voor je telefoon haar/zijn riedeltje laat horen. Het kon namelijk wel eens een lange fietsdag worden. Niet zozeer het feit dat we 70 km wilden, maar daarvan bleken er 31 onverhard. Nou ben ik inmiddels best wel over de meest uiteenlopende wegen gefietst, maar dit had ik nog niet meegemaakt. Op 6.45 u zaten we op de fiets. Heerlijk koel nog. Na een kwartier voor een stalletje langs gefietst, waar we iets van een ontbijt wilden. Oma, moeder, dochter en kinderen ontvingen ons superenthousiast. Nou dan durf ik al niet meer weg te fietsen. In beeld lagen een soort warme bruine zeer krokante koekjes met een binnenkant waarvan ik nu nog niet op de hoogte ben. Maar verrukkelijk als ontbijt. Met koffie en een heel gesprek met de familie via allerlei gebaren. Dochter had ook een kapperszaakje en wilde mij wel even knippen. Neuhhhhh laat maar. Een frisse leuke meid van, ik schat, 20 en al met een paar kinderen. Dat die eenheidspartij dat niet kan oplossen via scholen of hoe dan ook, vind ik zo treurig. Anti conceptie bekendheid moet toch geen probleem zijn als je het als partij allemaal voor het zeggen hebt? Jonge meiden en jonge jongens, waarvan de wereld echt inmiddels een stuk kleiner is via hun telefoon, doen niks anders dan de lange familietraditie voortzetten. Jammer van een land met zoveel mogelijkheden. Na het hartelijke afscheid, waarbij de rekening zowel in het Engels als het Nederlands moest worden uitgelegd, doken we de wildernis in. Zie vooral de foto’s van deze 31 km met daarin volgens de AWOL een paar zeer spannende bruggen. Maar naast het geploeter ook heel veel aanmoedigingen. Het hele pad werd omzoomd door heel veel huisjes met daarin heel veel mensen. Ik voelde me als een Tourrenner op de de Alpe d'Huez. Aanmoedigingen, high fives sleepten mij er doorheen. Bijna drie uur geploeter voor we eindelijk voor ons eerste pontje stonden. Zo’n prettig wankel bootje waarmee 2 bepakte fietsen en 2 onhandige bejaarden moesten worden vervoerd. De enige die lol had was de veerman. Na enige kilometers volgde het 2e pontje. We moesten namelijk aan de andere kant van de Mekong verder fietsen. Het ging al een stuk soepeler en minder onhandig met de 2 oudjes. Op ons laatste traject richting het eiland Don Kongh midden in de rivier de Mekong, zagen we eindelijk weer 2 bepakte fietsen. Samen geluncht met Amsterdamse Frouke en Engelse Rick(dacht ik te horen). Waren reeds 6 weken aan het fietsen, gestart in Saigon(Ho Chi Minh stad) en reden door Vietnam, Laos naar Bangkok. En daar op het vliegtuig? Nou nee, vandaar op de fiets naar Nederland. Beiden reden op een Tous Terrain met derailleur en beide hadden nauwelijks fietservaring. Hup we gaan anderhalf jaar fietsen en op de terugweg willen we graag door Iran. Ik vertelde het verhaal van Nederlandse stel, dat ook door Iran was gekomen, en meteen kreeg te horen, dat ze tien jaar niet in de USA mochten komen. De plannen werden door Frouke onmiddellijk ter discussie gesteld. Ik weet niet of ik dat wel wil. Ze leken ons een beetje naïef op stap te zijn gegaan. We namen afscheid bij het zien van een lekke achterband van Rick. We hebben ze nog niet weer gezien, terwijl ze toch echt naar dit eiland wilden komen. Wij konden na 15 km op ons voor vandaag laatste pontje stappen. Een iets grotere boot, maar nog steeds een heel gedoe om de bepakte fietsen erin te krijgen. De veerman wilde ons graag voor de volgende dagen vastleggen, want hij voer graag op verzoek naar alle eilanden in de buurt. We arriveerden op het eiland Don Kongh en vonden onmiddellijk het perfecte hotel. Fiets schoonmaken, borrelen met pinda's, jaahaa, en daarna heerlijk gegeten en dit alles aan de oever van de Mekong. Hoe blij kun je daar van worden? Ongelofelijk blij……….. Morgen naar de grens met Cambodja en dan dinsdag erin. We zullen Laos missen………..