Dag 20 Laos

Dag 20 LAOS
Tja zelfs met een prima routeboekje en ook nog eens extra ondersteuning van gps navigatie is het ons toch gelukt 9 kilometer verkeerd c.q. om te rijden. We kwamen vandaag langzaam op gang. In ons hotel werkte de wifi niet en tot grote vreugde van de hotelgasten, die allemaal kwamen zeuren, trok de eigenaar op mijn verzoek de router even uit het stopcontact en daarna,..jawel, alles deed het weer. Eerst maar eens op zoek naar een ontbijt van broodjes. Niet gevonden. Dan maar thee en koffie. Heerlijk die wat lobbige, pikzwarte, mierzoete koffie, koud of warm. Daarna aan het puzzelen op de fiets. Laten we de schuld van het fout rijden vooral bij ons zelf zoeken, maar superduidelijk was het allemaal niet. Op mijn navigatie zag ik duidelijk de omweg die we reden, maar er iets aan doen is na een paar km ook overbodig. Op 20 km van de plek waar we heen zouden, vroegen we de weg aan iedereen, die we tegenkwamen. TAD LO, TAD LO?? Nooit van gehoord. Watervallen? Zijn die hier? Nee in Tad Loooooo!!!!. Zelfs bij een politiepost keek de agent alsof hij water zag branden. Om 12 uur arriveerden we bij de watervallen van Tad Lo. Ik geef graag toe dat we niet in een 5 sterren hotel zitten, maar we hebben allebei een bed, een warme douche een wc en de was wordt voor ons gedaan en dat alles beneden de 10 euro. Ongeveer de prijs, die een piccolo in het 5 sterrenhotel slechts blasé in ontvangst neemt, als hij de koffers heeft afgegeven. En dan de plek waar we zitten. Schitterend. En wat zo fijn is van de plek, is dat je precies weet waar je bent. Want dat zul je je in zo'n 5 sterren hotel toch menigmaal afvragen. Zeg schat, zitten we nu in New York of San Francisco, die hotels gaan zo op elkaar lijken. Ik gaf de piccolo net 10 dollar en hij keek erbij, opdat ik de volgende keer 25 moet geven. Enne wat gaan we doen, eventjes een kwartiertje op de hometrainer beneden in de sportzaal of toch even die stevige wandeling naar de lounge? Kijk met dat soort problemen heb je bij onze plekken, shabby, formica, soms koud water, totaal geen last. En ………. nooit een blasé gezicht.
We zijn even aan de wandel geweest. Prachtige omgeving met diverse watervallen. Zie de foto’s. Biertje gedronken bij de waterval. Terug in ons guesthouse. Biertje aan het water. We komen in contact met een Franse jongeman, die al vier jaar op de fiets de wereld doorkruist. Zijn ouders zoeken hem eens per jaar op, waar hij ook zit. Nu was dat Phnom Phen, Cambodja. Ze maken nu samen een trip door Cambodja, Laos en Vietnam. Vier jaar geleden gestart vanuit de Franse Alpen en via Griekenland, Turkije, Irak, Iran, richting Nepal, richting Indonesie, Australie, Nieuw Zeeland nu in Oost Azie. Slaapt veel in kerken, tempels, scholen enz. Wat weer een prachtige ontmoeting. Ook met zijn vader, die hem zijn crazy son noemt. Tja wie zijn uiteindelijk de gekken? Boeiende jongeman.
We gaan zo eten en we verheugen ons op een ouderwetse Europese maaltijd, zonder dat je je mond verbrandt. Ik geef het straks door.
Fantastisch lekker gegeten. Ik zag Siep eindelijk weer eens ouderwets smullen. Nee Siep dat krokante korstje is je bord. Als dessert pancakes met chocolade. Het was een (bijna) orgastische maaltijd. Morgenvroeg kunnen we hier ook vanaf 6 uur ontbijten. Voorzichtig vroegen wij of 7 uur ook goed was. Ze klaarde helemaal op. Morgen naar PAKSE, de 2e stad van LAOS, op zoek naar een fietsenmaker. 85 kilometer. Bejaardenafstand, nietwaar?