Dag 19 LAOS
Door: Eddy
Blijf op de hoogte en volg Eddy
30 Oktober 2018 | Laos, Salavan
Dag 19 Laos
Zo we zijn weer een beetje verdwenen uit het oersaaie gebied, waar we de afgelopen dagen fietsten. Vandaag een tocht van 75 km met wat meer afwisseling. Het begon al toen we ontdekten, dat we de wind pal tegen hadden. Tja hier waait het ook. Probeer ik in Nederland de Eemshaven en omringende polders altijd te vermijden, krijg ik hem in Laos recht voor mijn hoofd. De eerste stop vond echter plaats om 8.10 na 6 km. Het routeboekje gaf aan, dat links van de weg in een zeer eenvoudige woning met daarachter twee vijvers ene meneer Phom woonde. Meneer Phom heeft op zijn hekwerkje een AWOL sticker geplakt, de organisatie, die deze route heeft uitgezet. Meneer Phom is een fanatieke fietser volgens de verhalen en vindt het fantastisch, indien er lange afstands fietsers even bij hem aanwippen. En dat bleek. Na luid en duidelijk te hebben geblerd kwam meneer Phom in badlaken naar buiten. Kom erin, kom erin, klonk zijn enthousiaste stem. Mag ik me even aankleden, vroeg hij, want het is koud. Ik schatte de temperatuur toch al zeker op 25 graden. Niet lang daarna kwam hij in korte broek en een zwart trainingsjack uit Nederland weer buiten. Een allerhartelijkste man, die heel eenvoudig daar leefde samen met zijn vrouw, die krom van de rugpijn bewoog en geen woord Engels sprak. We hebben koffie en thee gedronken tegelijk, en leuk zitten praten. Al gauw ging het over de periode 1966 tot 1970. Dit gebied is door voortdurende bombardementen van de Amerikanen volledig verwoest geweest. De Vietcong gebruikte dit gebied om van Noord- naar Zuid-Vietnam te gaan en de Amerikanen probeerden dat te voorkomen. Het was verschrikkelijk , vertelde meneer Phom. Iedere dag was het raak. Bonbardementen, mitrailleur vuur, verschrikkelijk. Deze aimabele man sprak er over zonder haatgevoelens. En om dan na zo’n leven met een blij gemoed de eindjes aan elkaar te knopen. Er lag een vis te bakken op een vuurtje. Zijn vrouw draaide hem. Die vang ik hierachter, vertelde hij. Nee AOW kennen we hier niet. We konden nauwelijks van hem loskomen. De man maakte diepe indruk op mij met zijn opgewekte karakter te leven in zulke armoedige omstandigheden. We werden lang nagezwaaid. Wat een mooie ontmoeting.
Om half 2 reden we Salavan binnen. Een stadje van overheidsdiensten, dus supersaai, die na 1975 volledig is herbouwd. Alles was namelijk platgebombabeerd. En om nou te zeggen, dat ze eens lekker aan de tekentafel hebben gezeten om er een leuke stad te bouwen, nee. We kwamen overigens op zoek naar een eetgelegenheid in een door homo’s gedomineerd restaurantje terecht. Aaaach wil je wifi, jij kan wel bij mij op. Ja op mijn toestel. Ik geef toe, dat maak ik ervan, maar ik had wifi. Arme Siep koos weer net niet het juiste. De bek brandde weer flink. De helft bleef in het bord achter. Ter compensatie eten we in de hotelkamer een paar yoghurtjes.
Qua landschap zitten we nu richting het Bolaven Plateau en dat belooft interessant worden. Morgen fietsen we slechts 30 km naar Tad Lo, een nogal toeristische plek met watervallen en dus veel mensen. Men spreekt zelfs van reserveren. Nou, we zien wel………
Zo we zijn weer een beetje verdwenen uit het oersaaie gebied, waar we de afgelopen dagen fietsten. Vandaag een tocht van 75 km met wat meer afwisseling. Het begon al toen we ontdekten, dat we de wind pal tegen hadden. Tja hier waait het ook. Probeer ik in Nederland de Eemshaven en omringende polders altijd te vermijden, krijg ik hem in Laos recht voor mijn hoofd. De eerste stop vond echter plaats om 8.10 na 6 km. Het routeboekje gaf aan, dat links van de weg in een zeer eenvoudige woning met daarachter twee vijvers ene meneer Phom woonde. Meneer Phom heeft op zijn hekwerkje een AWOL sticker geplakt, de organisatie, die deze route heeft uitgezet. Meneer Phom is een fanatieke fietser volgens de verhalen en vindt het fantastisch, indien er lange afstands fietsers even bij hem aanwippen. En dat bleek. Na luid en duidelijk te hebben geblerd kwam meneer Phom in badlaken naar buiten. Kom erin, kom erin, klonk zijn enthousiaste stem. Mag ik me even aankleden, vroeg hij, want het is koud. Ik schatte de temperatuur toch al zeker op 25 graden. Niet lang daarna kwam hij in korte broek en een zwart trainingsjack uit Nederland weer buiten. Een allerhartelijkste man, die heel eenvoudig daar leefde samen met zijn vrouw, die krom van de rugpijn bewoog en geen woord Engels sprak. We hebben koffie en thee gedronken tegelijk, en leuk zitten praten. Al gauw ging het over de periode 1966 tot 1970. Dit gebied is door voortdurende bombardementen van de Amerikanen volledig verwoest geweest. De Vietcong gebruikte dit gebied om van Noord- naar Zuid-Vietnam te gaan en de Amerikanen probeerden dat te voorkomen. Het was verschrikkelijk , vertelde meneer Phom. Iedere dag was het raak. Bonbardementen, mitrailleur vuur, verschrikkelijk. Deze aimabele man sprak er over zonder haatgevoelens. En om dan na zo’n leven met een blij gemoed de eindjes aan elkaar te knopen. Er lag een vis te bakken op een vuurtje. Zijn vrouw draaide hem. Die vang ik hierachter, vertelde hij. Nee AOW kennen we hier niet. We konden nauwelijks van hem loskomen. De man maakte diepe indruk op mij met zijn opgewekte karakter te leven in zulke armoedige omstandigheden. We werden lang nagezwaaid. Wat een mooie ontmoeting.
Om half 2 reden we Salavan binnen. Een stadje van overheidsdiensten, dus supersaai, die na 1975 volledig is herbouwd. Alles was namelijk platgebombabeerd. En om nou te zeggen, dat ze eens lekker aan de tekentafel hebben gezeten om er een leuke stad te bouwen, nee. We kwamen overigens op zoek naar een eetgelegenheid in een door homo’s gedomineerd restaurantje terecht. Aaaach wil je wifi, jij kan wel bij mij op. Ja op mijn toestel. Ik geef toe, dat maak ik ervan, maar ik had wifi. Arme Siep koos weer net niet het juiste. De bek brandde weer flink. De helft bleef in het bord achter. Ter compensatie eten we in de hotelkamer een paar yoghurtjes.
Qua landschap zitten we nu richting het Bolaven Plateau en dat belooft interessant worden. Morgen fietsen we slechts 30 km naar Tad Lo, een nogal toeristische plek met watervallen en dus veel mensen. Men spreekt zelfs van reserveren. Nou, we zien wel………
-
30 Oktober 2018 - 09:44
Kirsten:
Wat is het elke dag weer een genot om te lezen hoe er jullie vergaat. Mooie foto’s en jammer dat de tijd zo snel voorbij gaat! Ach, als je dan straks weer gezellig in Onderdendam bent kun je misschien eens beginnen met je boek -
30 Oktober 2018 - 10:50
Jan Drenth:
Prachtig mannetje, die meneer Phom... Jullie staan ook naast hem op de foto's alsof je hem zo in je holle kies kwijt kunt. En jullie hebben hem natuurlijk als dank en als aandenken heel ruimhartig een paar leuke Nederlandse T-shirts gegeven, b.v. met 'Italia' erop, of 'Borobudur' of zo. Of even wat geld getankt bij die ATM om hem de rest van dit jaar in z'n levensonderhoud te laten voorzien. Jawel, ik weet het zeker. Zo zijn jullie wel...
In die fietspakjes van jullie moeten jullie in dat restaurantje behoorlijk wat opwinding hebben veroorzaakt.... -
30 Oktober 2018 - 10:53
Marina:
prachtig die Man samen met Eddy, maar je zegt hele gesprekken gevoerd en hij spreekt geen engels? zijn vrouw dan wel of was het gezellig handen en voeten werk maar gezien de info die je schrijft was het toch een intens gesprek.
Al bij al heerlijk om jullie te volgen geniet ze verder -
30 Oktober 2018 - 12:18
Harm Jan:
Prachtig zulke ontmoetingen met meneer Phom, het zijn de kersen op de taart. En dan te bedenken wat die mensen daar allemaal meegemaakt hebben en toch zo'n blijde uitstraling. Geweldig. Mannen blijf genieten. Moi.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
