Dag 11 Laos
Door: Eddy
Blijf op de hoogte en volg Eddy
22 Oktober 2018 | Vietnam, Pò Chả
Dag 11 Laos
We konden vanmorgen zowaar in ons hotel ontbijten. Ook wel eens lekker om niet op zoek te hoeven naar broodjes. Het regende tijdens ons ontbijt, maar toen we om 8 uur vertrokken, scheen de zon al weer volop. En volop betekent hier gewoon volop. Na een half uurtje trappen kon je mij al uitwringen. En we hadden nog wat voor de boeg. Op kmpunt 25 tot aan 46 (de grens met Laos) was het klimmen. Zeker 3 kilo kwijt geraakt vandaag. En niet 1 keer plassen. Ook niet prettig. Om de drie kilometer moest ik bijtanken. Op 38 km leek dat Siep zo te vervelen, dat hij de kop nam en pas 8 km larer bij de grens zag ik hem weer terug. Gelukkig bleef pech mij bespaard en kwam ik ploeterend uiteindelijk ook bij de grens. Vietnam verlaten betekent niet zomaar de grenspaal passeren. Nadat we eindelijk het juiste gebouw binnentraden, troffen we een gewichtige man in uniform, die na langdurige bestudering van onze paspoorten uiteindelijk er een stempel inzette en dat alles voor 1 dollar p.p. Persoonlijk leek mij dat een zakcentje waar hij vanavond glimlachend mee thuis komt. Hup weer op de fiets en Vietnam uit, nadat we nog 1 keer onze paspoorten moesten tonen met uitreisstempel. Op naar de immigratiedienst van Laos. Een zeer eenvoudig formulier moest worden ingevuld en een pasfoto moest worden ingeleverd. Die hadden we in grote getale bij ons. Dit ging snel. Ho, ho, ook dit formulier nog, sprak de man. Een ander formulier, maar met exact dezelfde vragen. De man bleef glimlachen. Het was klaar, dacht ik. Even geduld, sprak de man, de politieman moet nog het definitieve stempel zetten en die zit op het toilet. Wat die man gisteravond had gegeten, weet ik niet, maar na zo'n 15 minuten, kwam de man glimlachend aangewandeld. Het proces startte opnieuw. Althans alles werd opnieuw bestudeerd. En de pasfoto was blijkbaar niet voldoende of hij wilde een foto voor zichzelf, maar of we maar even in zijn camera wilden kijken. En ja hoor eindelijk het zo vurig gewenste stempel . Ook Laos is een communistische staat en daar heeft het zeker mee te maken. Iedereen moet een baan en dan creeer je gewoon banen, die er niet toe doen. Het was intussen zo hard gaan regenen, dat het niet eens zo erg was, dat we moesten wachten. Uiteindelijk zaten we om twee uur weer op de fiets en reden we in Laos. De verandering die vrijwel onmiddellijk opviel, was de afwezigheid van het geclaxoneer in het verkeer. Een lekkere afdaling bracht ons uiteindelijk in Lak Sao, waar we een beetje gribushotel hebben geboekt zonder warm douchewater. Nou slapen we hier voor 5 euro p.p. en dan mag je dat blijkbaar wel eens verwachten. Het restaurantje was perfect. Opnieuw een rijstmaaltijd met vlees en vooral groenten. Heel prima. Bij terugkeer wilde de hoteleigenaar direct zijn geld en gaf als tip de fietsen in de kamer te zetten. Laos begint niet sterk……. Morgen naar Thalang slechts 50 kilometer. Lachen we om na vandaag.
We konden vanmorgen zowaar in ons hotel ontbijten. Ook wel eens lekker om niet op zoek te hoeven naar broodjes. Het regende tijdens ons ontbijt, maar toen we om 8 uur vertrokken, scheen de zon al weer volop. En volop betekent hier gewoon volop. Na een half uurtje trappen kon je mij al uitwringen. En we hadden nog wat voor de boeg. Op kmpunt 25 tot aan 46 (de grens met Laos) was het klimmen. Zeker 3 kilo kwijt geraakt vandaag. En niet 1 keer plassen. Ook niet prettig. Om de drie kilometer moest ik bijtanken. Op 38 km leek dat Siep zo te vervelen, dat hij de kop nam en pas 8 km larer bij de grens zag ik hem weer terug. Gelukkig bleef pech mij bespaard en kwam ik ploeterend uiteindelijk ook bij de grens. Vietnam verlaten betekent niet zomaar de grenspaal passeren. Nadat we eindelijk het juiste gebouw binnentraden, troffen we een gewichtige man in uniform, die na langdurige bestudering van onze paspoorten uiteindelijk er een stempel inzette en dat alles voor 1 dollar p.p. Persoonlijk leek mij dat een zakcentje waar hij vanavond glimlachend mee thuis komt. Hup weer op de fiets en Vietnam uit, nadat we nog 1 keer onze paspoorten moesten tonen met uitreisstempel. Op naar de immigratiedienst van Laos. Een zeer eenvoudig formulier moest worden ingevuld en een pasfoto moest worden ingeleverd. Die hadden we in grote getale bij ons. Dit ging snel. Ho, ho, ook dit formulier nog, sprak de man. Een ander formulier, maar met exact dezelfde vragen. De man bleef glimlachen. Het was klaar, dacht ik. Even geduld, sprak de man, de politieman moet nog het definitieve stempel zetten en die zit op het toilet. Wat die man gisteravond had gegeten, weet ik niet, maar na zo'n 15 minuten, kwam de man glimlachend aangewandeld. Het proces startte opnieuw. Althans alles werd opnieuw bestudeerd. En de pasfoto was blijkbaar niet voldoende of hij wilde een foto voor zichzelf, maar of we maar even in zijn camera wilden kijken. En ja hoor eindelijk het zo vurig gewenste stempel . Ook Laos is een communistische staat en daar heeft het zeker mee te maken. Iedereen moet een baan en dan creeer je gewoon banen, die er niet toe doen. Het was intussen zo hard gaan regenen, dat het niet eens zo erg was, dat we moesten wachten. Uiteindelijk zaten we om twee uur weer op de fiets en reden we in Laos. De verandering die vrijwel onmiddellijk opviel, was de afwezigheid van het geclaxoneer in het verkeer. Een lekkere afdaling bracht ons uiteindelijk in Lak Sao, waar we een beetje gribushotel hebben geboekt zonder warm douchewater. Nou slapen we hier voor 5 euro p.p. en dan mag je dat blijkbaar wel eens verwachten. Het restaurantje was perfect. Opnieuw een rijstmaaltijd met vlees en vooral groenten. Heel prima. Bij terugkeer wilde de hoteleigenaar direct zijn geld en gaf als tip de fietsen in de kamer te zetten. Laos begint niet sterk……. Morgen naar Thalang slechts 50 kilometer. Lachen we om na vandaag.
-
22 Oktober 2018 - 12:41
John:
't is weer genieten daar in zon en regen. Mooie plaatjes. Van dat stro bundelen komt weinig terecht. Druk met zwaaien naar vreemde mannen...
Grijze koppen brengen heel wat teweeg daar!
Gr. John
-
22 Oktober 2018 - 14:37
Jan Drenth:
Het valt me nog alleszins mee, dat ze jullie hebben toegelaten in Laos... Met die pakjes en die helmpjes zullen ze wel gedacht hebben dat jullie op weg waren naar een of ander fetisj partijtje...
Rare jongens, die Romeinen... -
22 Oktober 2018 - 14:52
Elly Hofker.:
Die oudere vriend van jou heeft nog een ijzeren conditie begrijp ik......
Hopelijk kun je hem in Laos wel weer bij houden. Heel veel fietsplezier verder. -
23 Oktober 2018 - 08:41
Janny Van Dijken:
Dag mannen,
Met veel plezier over Julie fietstocht door Vietnam gelezen.
Trouwens ook heel herkenbaar. Nu op naar Laos...ook weer spannend.
Mooie foto,s iedere keer.
Ga zo door, vooral ook met de prachtige en humorvolle verhalen...!!!
Groetjes, Janny
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
