Dag 7

Dag 7 Vietnamreis 18 oktober 2018
Vanmorgen om 7 u ging de telefoon. Mijn wekker. Opnieuw een sombere dag. Prima fietsweer, maar somber. Droog, dat dan weer wel. Kist du alvast broodjes goan zuiken, zee Siep. Tja, Siep heeft wat meer tijd in de ochtend nodig en vindt het (terecht) hoogst irritant als ik pontificaal ga zitten wachten. Onze organisatie van tassen uit- en inpakken kent grote verschillen. Maar sowieso onze ochtendrituelen. We zijn er inmiddels al lang aan gewend en dus ga ik op zoek naar broodjes. Even later staan we gezellig samen bij de bakker een broodje te eten. Daarna nog wat inkopen voor onderweg en op dat moment voel ik de hotelsleutel nog in mijn zak. Terug. Naast het hotel wordt een nieuw gebouw neergezet. Van de 20 bouwvakkers, die daar op een bijna middeleeuwse manier mee bezig waren, was zeker de helft vrouw. En zeker geen zg manvrouwen. Vrolijke, leuk uitziende vrouwen, die het zand en de specie aanvoerden in grote bakken op hun hoofd en ook vrolijk aan het metselen waren. Of ik ook even met zo’n bak op mijn hoofd wilde lopen, gebaarden ze toen ik blijkbaar wat te lang naar ze keek. Ik geneerde me zelfs om een foto te maken. De specietonnen gingen naar boven doordat een blijkbaar afgekeurde bouwvakker aan een hendeltje moest trekken, waarna de bak met een vaartje 3 hoog ging en aangepakt werd. Hetzelfde in omgekeerde richting. De manier waarop al die vrouwen en mannen op grote hoogte aan het werk waren, zou de arbeidsinspectie in Nederland rooie oortjes bezorgen. Of zijn wij doorgeslagen?
Op weg naar Yen Cat over de beroemde Ho Chi Min route. Een eenvoudige 2 baansweg waar weliswaar wat meer auto’s en vooral vrachtauto’s rijden, maar voor de rest speelt het leven zich ook daar weer aan beide kanten van de weg af. Alle verkeer mag daar rijden, dus buffels met karretjes erachter ook en dus gaat het allemaal net zo traag als op de andere wegen. Inmiddels hebben wij ontdekt dat de oorzaak van nauwelijks of geen ongelukken, ligt in de enorm lage snelheid van iedereen. De vrachtwagens zijn sowieso veel te oud en te krakkemikkig om snel te rijden, scooters rijden gewoon rustig, zeker als er wat vervoerd wordt. En alles wordt erop vervoerd. Prachtig. Op de snelweg ook regelmatig honden, maar wij hebben nog geen dood beest aan de kant van de weg zien liggen. Een ander fenomeen vandaag waren de vele trouwpartijen. De feesten daarom heen spelen zich in grote versierde partytenten, die gewoon half op de weg staan bij een cafe, en zo ook op de Ho Chi Route. Het is een beetje een bijzonder vreemd communistisch land. De mensenrechten schijnen met voeten te worden getreden, maar de individuele mens mag naar hartelust kapitalistisch handelen. En dat doet dan ook vrijwel iedereen. En verder wordt de grote wereld ruim binnengehaald. Op iedere plek in Vietnam is wifi en de Vietnamezen, zeker de jongere, kijkt dan ook de hele dag op zijn telefoon.
Om half 2 zat de 70 km over zeer slechte wegdekken er al weer op. Even douchen in het hotel en hop het stadje Yen Cat in. Wat een levendig gebeuren. Zie vooral foto's, want een te lange blog nodigt niet uit om te lezen. Vertel mij niks. Een bijzondere ontmoeting hadden we nog met een schoolklas waar de deur openstond en waarvan iedereen inclusief juf naar buiten stormde om ons te zien en te bevragen. Slechts 1 meisje bleek Engels te spreken en werd dan ook volop bewonderd door haar klas en door ons. Verder maak ik steeds meer gebruik van de google translate app, waarop ook Vietnamees zit. En dat werkt.
Morgen naar Hoa Hieu. Een erg gemakkelijke etappe over 55 km. Lekker veel tijd om rond te struinen.