Dag 6 Vietnamreis

Dag 6 Vietnamreis 17 oktober 2018
Een prima nachtje ging vooraf aan een miezerig begin van de dag. Om 8 uur was ik beneden om mijn fiets even te vertroetelen. Even de ketting schoon en inoliën. Dat moest helaas in de stromende regen. Weliswaar half onder een afdakje, maar toch. Is dit een staartje van de regentijd, vroeg ik in het Engels met daarbij allerlei gebaren gebruikend, zodat ook een dove het zou begrijpen. Helaas, slechts glimlachende gezichten van de baliemevrouw. Dat, heb ik geconstateerd bij mezelf, vind ik echt veel minder leuk tijdens deze reis dan tijdens mijn andere reizen, waar je met engels een heel eind kwam. Ook in de hotels wordt uitsluitend Vietnamees gesproken en vooral veel verontschuldigend gelachen. Nadat ook Siep was opgestart, gingen we op zoek naar een bakker en koffie. Nauwelijks buiten het hotel vroeg een Vietnamees al wat ik zocht. Oh kom maar mee. Twee straten verderop wees hij naar een huis boven, waar ze koffie zouden hebben. Vriendelijk wezen we het af en vonden een bakkertje met echte broodjes. De tocht was prachtig. Opnieuw voor een deel door het Karstgebergte en vooral langs vele tempels en pagoden. De toeristenindustrie draait daar op volle toeren. Een heel bataljon aan roeiboten en roeiers liggen klaar om alle toeristen naar de tempels te roeien. Wij reden door. Tegen half 12 gestopt bij een groot bord waar in ieder geval cafe op stond en dat niet alleen, er stond een geurend kopje koffie ondergetekend. Twee vrouwen een man en een jongeman ontvingen ons enthousiast. Toch kostte het weer de nodige moeite om uit te leggen dat we twee koffie wilden. Maar eenmaal begrepen kregen we dan echte gitzwarte koffie. Het kleine glaasje met daar bovenop het filter met koffie werd op tafel gezet. Prompt haalde Siep het filter van het glaasje en zette het op het tafeltje waardoor de koffie dus op het tafeltje inplaats van in het glaasje kwam. Ho ho ho, kwam de man lachend aanrennen en zette de filter weer op het glaasje. Na tien minuten was het doorgelopen. Een half glaasje. Daar kwam meneer weer aan, die het fantastisch vond twee buitenlanders op bezoek te hebben. Hij deed flink wat suiker in de koffie en klopte die door de koffie, waarna hij de koelkast indook voor een paar forse ijsklonten. Nou liever zonder zeiden wij luid. Heerlijke koffie. In de vitrine was ik bakken spagetthi tegengekomen, die we maar even hebben laten warm maken. Al met al een prima lunch. De man wou 100.000 dong bij het afrekenen. Mevrouw echter vond 80000 meer dan genoeg en gebood de man 20000 terug te geven. Verontschuldigend glimlachte ze naar ons. We werden als koningen uitgezwaaid en dat blijft heel vertederend. De mensen willen je echt heel graag ontmoeten, maar het blijft armen en benenwerk. Ook konden we vandaag overigens nog even lekker in ons eigen taal uitleven, want voor het eerst kwamen we twee Nederlandse fietsers achterop. Altijd gezellig even ervaringen uitwisselen. Om half 2 zaten de 70 km er al weer op. Een prima hotel gevonden, maar helaas geen fietsenmaker. Althans niet eentje die met mijn achterrem aan de gang durfde. Ik vermoed dat de rem ontlucht moet worden en van nieuwe olie moet worden voorzien. Gelukkig heb ik nog een goeie voorrem. Vanavond bij het zoeken naar een restaurantje werden we van de straat geplukt om binnen een heerlijke vullende maaltijd soep te eten. Een yoghurtje en wat fruit bij de super en onze dag was geslaagd. Morgen naar Yen Cat over opnieuw 70 km waarvan een groot deel over de beroemde Ho Chi Minh Road. Zo protesteerde je ooit in de 60er jaren tegen de Vietnamoorlog en zo rijd ik 50 jaar later over die toen al beroemde zelfde weg………………….